روزنامه شرق

گزارش روزنامه شرق 

سحر آزاد

در تاریخ سه شنبه - 1392/12/27

لینک سایت روزنامه شرق 

http://www.sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=366&pageno=9

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سرپرست گروه «خورشید سیاه»:
 
تا مرز نابودی رفتیم
 
سحر آزاد
 
گروه «خورشید سیاه» اولین آلبوم خود را با نام «خرس‌سیاه‌بلوچی» اسفند 92 منتشر کرد. این گروه خود را اولین و تنها گروه حامی محیط‌زیست معرفی کرده است که اتفاقا این ویژگی در آثارشان نیز وجود دارد. در اولین آلبوم آنها قطعه‌هایی که از مسایل محیط‌زیست ایران همچون دریاچه ارومیه، خرس‌سیاه بلوچی، خرس سمیرم و... الهام گرفته شده باشد، وجود دارد. جهانگیر رها خوانندگی و نوازندگی گیتار آکوستیک، آرش اسلامی نوازندگی گیتار الکتریک، صلاح‌الدین کرد نوازندگی درامز و طاهر علیرمضانی نوازندگی گیتار باس این گروه را برعهده دارند. علیرمضانی که سرپرست گروه نیز هست، یکی از مشکلات را دغدغه‌های مالی عنوان کرد که گاهی گروه را تا مرز نابودی کشانده است. او همچنین گفت زمان زیادی که آنها برای ساخت هر ترانه صرف کرده‌اند به‌دلیل تحقیق‌های علمی و مستند بوده است. به بهانه انتشار آلبوم با علیرمضانی که سرپرستی گروه را برعهده دارد، گفت‌وگو کردیم:

 در بروشور آلبوم عنوان شده است «گروه خورشید سیاه با طرح مسایل اجتماعی و زیست‌محیطی، سبک نوینی را ارایه کرده است که مبتنی بر کلام خاص خود است»، منظورتان از سبک نوین چیست؟
ما موسیقی خودمان را سبک‌بندی نمی‌کنیم چون برخی اعتقاد دارند ما راک هستیم و برخی می‌گویند موسیقی ما کانتری است اما موسیقی ما کلام‌محور است. کلام ما جدید و ترانه نیمایی است. اگر آلبوم ما را گوش بدهید، متوجه تفاوت موسیقی ما می‌شوید...
 من آلبوم را شنیده‌‌ام اما شما در بروشور آلبوم گفته‌اید که سبک نوینی ارایه کرده‌اید و این سوال پیش می‌آید که این سبک نوین چیست؟
بیان کارمان، نوع و چارچوب موسیقی و سازبندی‌هایمان راک است با این‌حال تاکید ما روی کلام است اما اگر فضا ایجاب کند تنها از موسیقی هم استفاده می‌کنیم مثلا ممکن است در یک قطعه تنها از ساز گیتار استفاده کنیم چون برایمان رساندن پیام گروه مهم است.
موسیقیدان‌ها به‌خصوص گروه‌های جوان در سال‌های اخیر برای بیان معضلات اجتماعی به‌صورت مستقیم فعالیت کرده‌اند اما به‌نظر می‌رسد شما روی این وجه خیلی تاکید کرده‌اید. فکر می‌کنید تمایز شما با دیگر گروه‌ها چیست؟
نمی‌توانم بگویم فرقمان با گروه‌های دیگر چیست چون همه آنها را نمی‌شناسم اما می‌توانم در مورد خودمان این موضوع را بگویم که ما سعی می‌کنیم به محیط اطرافمان واکنش نشان دهیم. درحال حاضر محیط‌زیست یکی از دغدغه‌های اصلی گروه ماست. خشک‌شدن دریاچه ارومیه یا کشته‌شدن خرس‌های سمیرم، مسایلی نیستند که خوشایند ما باشد یا در مقابل آنها واکنش نداشته باشیم. مسوولیت هنرمند، واکنش به جامعه اطراف است و به‌همین‌دلیل ما هم وظیفه خود می‌دانیم که در مقابل چنین مسایلی حساس باشیم.
 چرا نام «خورشید سیاه» را برای گروه‌تان انتخاب کردید؟
گروه ما از سال 90 با حدود هفت‌نفر شکل گرفت و به مرور غربال شدیم ما برای نام گروه خیلی فکر کردیم و بالاخره بعد از دوماه، این عنوان به تایید همه اعضا رسید. خورشید سیاه معانی مختلفی دارد که یکی از آنها به پدیده‌ای در محیط‌زیست مربوط می‌شود، معنای فلسفی هم دارد و حتی در این زمینه کتابی نوشته شده است. بنابراین اسم بامسمایی است که وجوه مختلفی را دربرمی‌گیرد. اولین آلبوممان را هم «خرس سیاه» نام‌گذاری کردیم چون یکی از آهنگ‌های آلبوم، همین است و تمام دغدغه‌های ما در این آهنگ وجود دارد حتی می‌توان آن را مانیفست گروه نیز خطاب کرد.
 تولید آلبوم در اسفند سال 90 انجام شده است اما در اسفند سال‌جاری شاهد انتشار آن بودیم. چرا انتشار آن دوسال طول کشید؟
این وقفه به دلیل مشکلات مالی پیش آمد. ما حامی مالی نداشتیم تا اینکه توانستیم یک حامی مالی پیدا کنیم آن‌هم تنها برای این آلبوم.
 با توجه به اینکه آثارتان در زمینه مسایل اجتماعی است، دو سال وقفه صدمه‌ای به آلبوم نزد؟
همه اعضای گروه معتقد هستند اگر این آلبوم در همان سال 90 منتشر می‌شد، خیلی بهتر بود و می‌توانست تاثیر بیشتری داشته باشد. هر هنرمندی دوست دارد کارش شنیده شود. ما هم در این دوسال برای اینکه بتوانیم با مخاطبانمان ارتباط برقرار کنیم، از طریق پخش آهنگ‌هایمان در فضای مجازی و برگزاری شش کنسرت تلاش کردیم آثارمان به دست مخاطب برسد. قطعا این دوسال ضررهایی برای ما داشته است. ما می‌خواهیم به روز باشیم. درست است که هنوز موضوع‌هایی مانند خشک‌شدن دریاچه ارومیه، اهمیت دارد اما اگر دوسال قبل این اثر منتشر می‌شد می‌توانست تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد.  
 تاکنون واکنش‌ها نسبت به آلبوم چگونه بوده است؟
تاکنون که خیلی خوب بوده است. آنها که آهنگ‌ها را شنیده‌اند، این نوع موسیقی را دوست داشته‌اند. کنسرت قبلی ما شهریور سال‌جاری در فرهنگسرای سینا به مناسبت روز «مبارزه با خشونت علیه حیوانات» برگزار شد و سه‌روز قبل از برپایی کنسرت، همه بلیت‌ها به فروش رفت که همین موضوع نشان‌ می‌دهد این نوع موسیقی می‌تواند مورد توجه قرار بگیرد.
 در بروشور آلبوم از برخی افراد تشکر کرده‌اید که در میان آنها نام تعدادی از روزنامه‌نگاران و فعالان محیط‌زیست به چشم می‌خورد. همکاری شما با آنها چگونه شکل گرفت؟
ما برای ساخت آهنگ‌ها به تحقیق و اطلاعات درست و علمی نیاز داشتیم و به‌طور میانگین برای هر ترانه سه، چهارماه تحقیق ‌کردیم. به‌همین‌دلیل مجبور بودیم با خبرنگاران و انجمن‌های فعال در این زمینه مشورت کنیم تا اطلاعاتمان مستند باشد.
 مهم‌ترین مشکلی که در این مدت با آن روبه‌رو بودید، چه بود؟
مشکل اصلی، بحث اقتصادی است. تلاش ما این است که در آهنگ‌هایمان سوال طرح کنیم و مخاطب را به فکرکردن مجبور کنیم، منتها پشتوانه و حامی مالی نداشتیم و خیلی مواقع گروهمان تا مرز نابودی رفت. برخی از اعضایمان متاهل بودند و چون آلبوم هم منتشر نشده بود، درگیر مسایل اقتصادی می‌شدند که همین مساله کارمان را دشوار می‌کرد.
 در زمینه ارایه آثارتان مشکل نداشتید؟
از نظر ادبی سعی ما انتخاب شعرهایی در سطح بالاست اما گاهی با کسانی که در وزارت ارشاد شعرها را بررسی می‌کردند، دچار چالش می‌شدیم مثلا وقتی شعر مربوط به «یوز» را ارسال کردیم، مجبور شدیم اطلاعات زیادی در این مورد بدهیم و حتی برای اینکه موضوع روشن شود، کتاب‌هایی در این زمینه ارایه کردیم. به‌هرحال این نوع موسیقی به‌دلیل اعتراضی که دارد، گاهی با مشکل مواجه می‌شود مثلا شورای موسیقی به ما می‌گفت آلبوم ما مشکل ندارد اما مجوز را امضا نمی‌کرد. آن زمان آقای میرزمانی مدیر دفتر موسیقی بود. او معتقد بود موسیقی ما جدی است و به همین دلیل خودش امضا کرد. وقتی اسم موسیقی راک می‌آید، نمی‌دانند چه برخوردی باید داشته باشند.